غرور با انسان چه می کند؟(1)

اولین بلایی که بر سر انسان می آورد انزوا و تنها شدن اوست فرد مغرور که خود را تافته ی جدا بافته و عالم به همه ی علوم می پندارد در میان جمع جایی ندارد
دامنه ی غرور، گسترده است هر کدام از ما شاید نا خواسته خود را اسیر غرور کاذب کرده ایم
علم می آموزیم تا آدم شویم اما غرور از دایره آدمیت دورمان می کند
غرورِ عبادت به جای اینکه به خدا نزدیک مان کند ما را به شیطان می رساند
غرور مال، فخر فروشی می آورد
غرور جمال، خود شیفتگی و خود بزرگ بینی به همراه دارد
غرورِ عنوان و مقام ما را از چشم زیر دستان و بالا دستان می اندازد
غرور ایل و تبار، ما را نسبت به خودمان بیگانه می کند
غرور اندام و زیبایی ما را از چشم و دل دیگران می اندازد
غرور های دیگری هم هست که سر شاخه اند ولی بدترین غرور، غرور علم است که انسان، خود را برتر و داناتر و افضل تر از دیگران می بیند این آدمِ بیچاره ی به اصطلاح همه چیز دادن چون از جهل خویش بی خبر است هر گز به واژه ی نمی دانم روی خوش نشان نمی دهد و اگر هم چیزی را نمی داند با دلایل بیخود و مضحک خود را عالم جا می زند
علم و عبادت که مایه رشد و تعالی انسان است برای شخص مغرور حجاب می شود تا حقیقت و واقعیت را نبیند و نفهمد منظور از عالم یعنی هر کس علمی فرا گرفته و مربوط به قشر خاصی نمی شود
شخصِ گرفتار شده در دام غرور چون احساس خودبرتری و احساس بی نیازی می کند به جای تعالی تنزل می یابد و هر گز نمی تواند از دانش های روز بهره مند شود البته گفتن نمی دانم نه تنها راحت نیست که بسیار سخت است سخت...
ادامه دارد

بهمن آبادخبر...